Houston Vlad Busoioc.jpg

Hi.

Ik woon en werk in Houston, Texas.

Op Femkology deel ik mijn ervaringen en reflecties.

Topvrouw

Topvrouw

Als we aan inspirerende topvrouwen denken, dan denken we al snel aan Amerikaanse iconen zoals Michelle Obama, Melinda Gates en Sheryl Sandberg. Is dat representatief voor de stand van de emancipatie in Amerika? Of ligt dat toch wat genuanceerder?

Op Internationale Vrouwendag was ik te gast bij Rise To The Top, een lunch event voor vrouwen in executive leadership, dat dit jaar voor de achtste keer werd georganiseerd door Greater Houston Partnership.

De lunch werd gehouden in een gigantische conferentiezaal van het Hilton Hotel. Nadat de verschillende gangen – heel Amerikaans - tegelijk waren uitgeserveerd, was het aan de sprekers om hun licht te laten schijnen over female executive leadership.

Dr. Ruth Simmons trapte af met een keynote speech over haar eigen pad naar de top. Het was een indrukwekkend verhaal. Haar studietijd begon voor 1964, toen de Civil Rights Act nog niet was ingevoerd. Als jonge, zwarte vrouw moest ze hard tegen de stroom oproeien. Dat lukte, against all odds. Na een reeks imposante tussenstops landde ze op haar plek als eerste African-American president van een Ivy League universiteit. De kern van haar betoog: werk hard. Zit iets of iemand je tegen? Werk dan nog harder. Bid! Vecht! Huil! Maar geef niet op.

American Dream

In haar verhaal weerklonk de essentie van de American Dream. De idee dat Amerika voor iedereen gelijke kansen biedt en je met louter hard werken alles kunt worden wat je maar wil zit roestvast in de koppen, zelfs bij mensen die aan den lijve hebben ondervonden dat het in de praktijk toch net even iets anders werkt. Het is alles of niets, jij of ik, de dood of de gladiolen. Dat is een van de redenen waarom overheidsprogramma’s, zoals investeren in betaald zwangerschapsverlof, hier zeer moeizaam tot stand komen. Waarom moet ik – via mijn belastinggeld- investeren in jouw succes? Regel het lekker zelf, dat doe ik toch ook?

Na afloop van haar speech trad het panel aan. Drie inspirerende topvrouwen, die allen dezelfde boodschap hadden: geloof in jezelf, weet wat je waard bent en geef niet op. Ook zij hadden het gered. JIJ kan het dus OOK, als je maar WIL!

Vroeger dacht ik ook zo. Inmiddels weet ik beter. Waarom houden we elkaar nog steeds voor de gek?

Eén vrouw – CEO van een havenbedrijf - deed een voorzichtige poging om nuance aan te brengen. Ze begon haar loopbaan als accountant bij een kantoor dat later in Ernst & Young was opgegaan. Tijdens haar zwangerschap was ze tijdelijk overgestapt naar een klein, lokaal kantoor. De debatleidster fietste er diplomatiek overheen; ik had aan een half woord genoeg. Dit is hét probleem waar iedere ambitieuze vrouw vroeg of laat tegenaan loopt. In Nederland is dat gesprek moeizaam, in Amerika is het taboe. Zeker in het conservatieve Texas, waar de emancipatie een jaar of 30 op Nederland achterloopt.

Het gesprek ging voort. De afsluitende boodschap hield in dat vrouwen het waard zijn om aan de top te zitten. Vrouwen zijn intelligent! Getalenteerd!

Ik hoorde het aan en dacht aan woorden die Melinda Gates recent uitsprak. Waarom moeten er argumenten worden aangevoerd om te bewijzen dat vrouwen óók geschikt zijn voor topposities? Hebben we ons ooit afgevraagd of mannen wel in bestuurskamers thuishoren?

In Nederland hebben we díe discussie tenminste gehad. De vraag is niet meer ‘waarom’ maar ‘hoe’. Hebben we toch een streepje voor.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat als falen wèl een optie is?

Wat als falen wèl een optie is?

Yogajuf.

Yogajuf.