_DSC0207.jpg

Hi.

Mijn naam is Femke. Ik woon en werk in Houston, Texas.

Op Femkology deel ik mijn ervaringen en reflecties.

Borstkanker in Texas? Dat moet je wel kunnen betalen ...

Borstkanker in Texas? Dat moet je wel kunnen betalen ...

Als je in de Verenigde Staten iets onder de leden hebt, moet je dat wel kunnen betalen. Zorg is een luxe-item en vele mensen kunnen zich geen verzekering veroorloven. Liefdadigheid is dan je enige redding.

Op een ochtend in maart sta ik bij de lokale printshop om mijn visitekaartjes op te halen. Terwijl ik wacht valt mijn oog op een flyer op het prikbord: March 9th Benefit for Cathy Kamman. De letters staan gedrukt op een pink ribbon, het internationale symbool voor borstkanker. Daarnaast staan twee foto’s van een breedlachende vrouw van rond de 50. Op de ene foto heeft ze lang, golvend blond haar. Op de tweede foto is ze volledig kaal. 

Cathy heeft Stage 2 Mestastatic Breast Cancer, lees ik verder. Ze onderging drie chemokuren en heeft nu nog drie kuren en een borstverwijderingsoperatie nodig. Haar zorgverzekering dekt maar een deel van de behandelingskosten, de rest betaalt ze zelf: tot nu toe $10.000. Daarom organiseert de buurt een BBQ-feest om extra geld in te zamelen. Lukt dat niet? Dan is het voor Cathy einde oefening. 

Zorg als luxe-item

Dit soort beelden zie je in Texas overal. Zorg is hier geen basisvoorziening, maar een luxe item. Heb je geld? Dan is er de wereld aan zorg te koop, mits je bereid bent om tot tien keer zoveel te betalen als in Europa. Kun je het niet betalen? Dan ben je overgeleverd aan de goodwill van vrienden en familie. Bij Thirdgen Coffee wordt gecollecteerd voor Micah (8), die een agressieve vorm van kanker heeft. Onder het nabijgelegen viaduct staan mensen te bedelen, omdat ze vanwege de zorgsituatie hun baan, huis en levensonderhoud verloren. 

Het is wrang, heel wrang. Tegelijkertijd staat het ook mijlenver van mij af. Mijn man en ik zitten hier op expatbasis voor een Nederlandse werkgever. Als wij naar de dokter gaan wordt alles gewoon netjes betaald. Wel moeten we voor elke behandeling toestemming aan de verzekeraar vragen, ook als het om iets simpels als een bloedonderzoek gaat. Daarnaast moeten we vaak zelf alles voorschieten: bedragen die kunnen oplopen tot tienduizenden euro’s! Dat kost een hoop tijd en ergernis, maar uiteindelijk wordt het dan wel geregeld. 

Nieuwe heup nodig?

Een paar maanden later word ik wel direct met de gevolgen van dit systeem geconfronteerd. Tijdens mijn yogales in Willis, een cowboystadje dat ca. 50mi. ten Noorden van Houston ligt, stapt een kleine vrouw van 62 mijn studio binnen. Ze heeft kort bruin haar en een vriendelijk gezicht. Haar bovenlijf is scheef gegroeid, haar rechterbeen staat krom en draait naar binnen. “Scoliose”, verklaart ze als ik er naar vraag. “Daarnaast heb ik een heupprobleem. Eigenlijk had ik jaren geleden een nieuwe heup moeten krijgen, maar dat kon ik toen niet betalen want dat werd niet gedekt. Ik ben twee jaar geleden alsnog geopereerd. Maar zoals je ziet heb ik jarenlang scheef gelopen, waardoor ik nog steeds geen heupmobiliteit heb en mijn rechterknie- en voet nog altijd krom staan.” Ze vraagt of ik daar met yoga iets aan kan doen. Geen idee, maar ik ben bereid om het te proberen. 

Een rekening voor alles…

De volgende dag vertel ik dit verhaal aan de Nederlandse dames, tijdens de wekelijkse sessie ‘Oranje Yoga’. “Dit geloof je toch niet?”, reageren ze verontwaardigd. Inderdaad. Zeker als je bedenkt dat de dame in kwestie een fulltime juridische functie bij een groot ziekenhuis heeft. 

“In Nederland heb ik een vriend die orthopedagogisch chirurg is.” vertelt Jos (63). “Die gaat regelmatig naar Afrika om daar als vrijwilliger operaties uit te voeren om dit soort dingen te voorkomen.” “Misschien moeten we die eens naar Willis sturen”, zeg ik. We praten nog wat na, wisselen onze eigen frustraties over het Amerikaanse zorgsysteem uit. Dan staat Merel (50) op en zegt: “Ok, dames, ik moet nu echt gaan. Mijn zoon heeft recent een bloedonderzoek gehad. Ik heb de rest van de dag gereserveerd om de nota aan te vechten. Wish me luck!” Dat doen we. En eigenlijk komt het me goed uit; zelf moet ik die middag weer in conclaaf met de IVF-apotheek. To be continued … 

Voor De Wereldwijven: gepubliceerd op 3 september 2019.

Sana: "Ik ben zo'n allochtoon die niet wil integreren."

Sana: "Ik ben zo'n allochtoon die niet wil integreren."