Houston Vlad Busoioc.jpg

Hi.

Welkom! Ik woon en werk in Houston, Texas.

Op dit blog deel ik mijn ervaringen en reflecties.

Yogajuf.

Yogajuf.

Elke dinsdagochtend rijd ik naar Willis, een cowboy-stadje dat pakweg 50 mijl ten noorden van Houston ligt. Daar - in het Evangelische hart van conservatief Amerika - staat een kleine, charmante yoga studio. Diep verscholen in de bossen, aan het einde van een onverharde oprijlaan.

De studio is gevestigd in een eenvoudig houten gebouw. Aan de dakrand van het naastgelegen woonhuis hangen een stuk of 6 voerhouders. Die zijn voor de kolibries, die in het voorjaar en de zomer in grote getallen van het suikerwater drinken. Het zijn bijzondere vogeltjes. Iedere snavel is op een bepaalde bloemsoort gespecialiseerd. Zo hoeven de verschillende soorten elkaar niet te beconcurreren.

Bij de ingang van de studio staan kleurige bloembakken. Achter de deur bevindt zich een bescheiden wachtruimte met een bonte verzameling oude stoelen, een waterkoeler en biologische theezakjes.

Op de muur prijkt een Bijbeltekst. II Korinthiërs, Hoofdstuk 9, vers 8: “And God is able to make all grace abound to you”. Daaronder staat een bamboe houten tafeltje met informatiepakketten voor nieuwe studenten. Het pakket bevat een welkomstwoord, een lesrooster en een artikel waarin helder wordt uitgelegd dat yoga géén religie is. Dat is handig voor als de kerk komt klagen.

Stil protest.   

Ik kom er graag. Niet alleen omdat mijn studenten buitengewoon vriendelijk en bemoedigend zijn, maar ook omdat dit een uniek inkijkje geeft in hoe de samenleving hier in elkaar steekt. Dit is het ‘echte’ Amerika. Vanaf de bank voor de TV is het makkelijk oordelen. Hier – in de studio – is daar geen ruimte voor. Hier is begrip en acceptatie. Ongeacht wie je bent, hoe je bidt of hoe je stemt.

Als ik hier binnenstap moet ik altijd even aan Asterix en Obelix denken. Deze ‘nederzetting’ houdt dapper stand en biedt toevlucht aan  bewoners die even een break van hun zorgen of hun dogmatische buren nodig hebben. We praten er met geen woord over. Dat hoeft ook niet. Op de mat voeren we een stil protest met kaarslicht, meditatie en drie keer OHM.

Small talk.

Na de les drinken we thee. Dan wisselen we wat onschuldige verhalen over huis-, tuin- en keukenzaken uit. Luchtige small talk: Amerikanen zijn er meesters in. Daarna gaat iedereen weer zijn eigen weg.

Er is altijd wel één student die even iets langer blijft hangen dan de rest. Pas dan – als iedereen vertrokken is – komen de echte verhalen. Over de wantoestanden in de maatschappij, frustraties over de politieke situatie en zorgen over de toekomst van het land.

Amerikanen zien zelf ook wel in dat het niet klopt. Maar ja, je mag het niet zeggen …  

Ik bied een luisterend oor. Meer kan ik niet doen. Aan het einde van het gesprek is er steevast hetzelfde dankwoord: “Ik ben blij dat jij mijn yogajuf bent want jij komt uit Europa. Jij snapt het. God bless.”

Topvrouw

Topvrouw

Een nieuw begin.

Een nieuw begin.